رنجدیده من و سخنانت مرا از خود بیخود می کند.

عاشقانه تو را می پرستم و دوست می دارم.

روزی روزگاری در یک دنیای پهناور دخترکی بود که از زندگی خسته و نا امید بود.دخترک مثل هميشه تو خودش گم شده بود نمی دونست که به فردا دل ببنده یا دلش رو خوش کنه به پشت شیشه پشت شیشه واسه اون خاطره بود روزهای رفته رو نقاشی می کرد روزهایی که یک نفر رو در ذهن و رویاهایش داشت کسی را در اون رویاها داشت که هرگز به چشم ندیده بود ولی روزهایی که  مرده بود ولی فردا نمی ذاشت اونجا بمونه فکر فردا ، نمی ذاشت از عشق بخونه گوشهای کر ، چشمهای کور هیچی رو معنی نمی کرد بجز این واژه ی غمگین واژه ی سرد عبور  که دخترک بره با خورشید یکی شه بره آسمونی شه تا بشه از جنس نور نه به جاده دل می بست نه به اون شهرهای دور رفت و رفت تا که رسید به آسمون رفت و رفت بالاتر از رنگین کمون آدمها کوچیک شدن تو چشم آون رفت رسید ... خورشید و دید دل نبست دوباره و بار سفر بست که بره واسه همیشه ، بره از این آشیون دیگه راضی نمی شد به پشت شیشه اش دیگه خورشید هم براش خاطره شد تیشه رو زدش به ریشه اش گفت تا وقتی که تو این قفس اسیرم پیش روم من فقط اینها رو می بینم چهار تا رنگ و دوری این دل من از عشقم و دلتنگیهایم  و این غم و شادی و زور گوئیها من باید برم از اینجا ، من باید دیگه بمیرم

خدا جون حالا که ما رو به خودت عادت دادی ... حالا که ما رو آفریدی ... حالا که تا اینجا با همه گناهان ما و خوبی های خودت با ما راه اومدی ... حالا که اونقدر به حضورت عادت کردیم که وقتی احساس می کنیم یه لحظه پیشمون نیستی اشک تو چشامون جمع میشه ... حالا که شیطان داره در دنیا بیداد می کنه ... با این که می دونم خیلی گناهگارم ... اما ... اما کمکم کن تا رسالتم رو زودتر به سر منزل مقصود برسونم ...
خدا تو به ما بخشندگی یاد دادی ... تو یادمون دادی هر آنچه داریم رو برای دیگران بزاریم ... اگر انسانیتی در ماست از روح و وجود پر عظمت توست ... خدا می دونم گناهکارم ... می دونمممممممممممممممم ... از همه انسان های دنیا گناهکارترم ... اما حالا که برگشتم ... حالا که دارم با التماس خودم رو به درگاهت پرتاب می کنم ... حالا می خوام یک بار دیگه ببخشی ... به همه بندگانت بهترین ها رو ببخش ... خدا جون تو همیشه استاد بودی در شرمنده کردن بنده هات ، می خوام ازت ... خیلی چیزا می خوام ... می خوام همه مریض ها رو شفا بدی بابا تو خدایییییییییی تو بخشنده ایی ... من نیازمندتم و در اوج بی نیازی هم گدایی بیش در درگاهت نیستم ... ببخش ... التماست می کنم ... ببخش